Roest op de standvastigheid

7 november, 2009

PARBLEU! — Die ochtend keek The Dude in de badkamerspiegel en sprak: ‘Dag Dude, hoe maken wij het vandaag?’
‘Toppie!’ knipoogde The Dude in de spiegel terug, en hij stak zijn duim in de lucht. De man die zwaar getipt werd om de eerste president van Europa te worden, stond nog in z’n pyjama. Hij masseerde zijn schedeldak, richtte vervolgens zijn blik neerwaarts, op zijn blote voeten, en begon van de weeromstuit te piekeren of hij vandaag bruine dan wel grijze sokken moest aantrekken. Hij hoopte vurig dat dit de moeilijkste knoop was die hij die dag zou hoeven door te hakken.

Toen voor het eerst zijn naam viel in de kwestie van de Europese topjob, was hij de eerste geweest om aan een flauwe grap te denken. Toen de grap evenwel keer op keer werd herhaald, begon hij hem na verloop van tijd ook niet meer zo gek te vinden. Hij had verkondigd dat hij absoluut geen vragende partij was, goed wetende dat juist dat een belangrijke voorwaarde is om gevraagd te worden. Als ze werkelijk zijn arm om zouden wringen, dan zou hij natuurlijk zijn verantwoordelijkheid niet ontvluchten, had hij edelmoedig laten doorschemeren. Op die manier had hij het ook tot Belgisch premier gebracht.

Hoewel hij er zich van bewust was dat de gebeurtenissen in Europa niet door de eb en vloed van zijn ijdelheid bepaald zouden worden, was hij toch duidelijk gevleid door het feit dat een flink deel van de waarnemers hem kennelijk interessant genoeg vond om kortstondig de aandacht op zijn persoon te richten, al was het maar om snel de conclusie te trekken dat hij een kleurloze stofjas was, ogenschijnlijk volkomen bevrijd van buitengewone ambitie of dadendrang, regeringsleider van een landje dat niet wordt geregeerd. The Dude smaakte als geen ander de ironie dat uitgerekend die kwaliteiten, of juister gezegd het ontbreken ervan, zijn kansen voor het Europese presidentschap alleen maar groter maakten. Hij tuurde zichzelf diep in de ogen en nam een kloek besluit: ‘Grijze sokken zullen het zijn!’

Ontegensprekelijk leefde er tijdens zijn vele jaren in de Belgische politiek altijd al een latente kracht in hem die ervoor zorgde dat hij zich in de buurt van de macht kon handhaven zonder daarbij nodeloos veel mensen op de zenuwen te werken. Zijn hekel aan excentriciteit had hem al die tijd voor al te grote dwaasheden behoed, wat niet evident is in een omgeving waar ze veeleer als regel dan als uitzondering worden beschouwd. Niemand had evenwel ooit durven te voorspellen dat zijn voorkeur voor rustige vastheid – het Wetstraat-equivalent van achterover leunen in een gerieflijke stoel en verder de gebeurtenissen afwachten – hem geschikt zou maken om de bedding van de Europese geschiedenis te verleggen. Correctie: The Dude zou er juist voor zorgen dat die bedding mooi bleef liggen waar ze lag. Ook dat scheen men in een meerderheid van zo’n 27 landen geen al te kwaad vooruitzicht te vinden.

Nu was The Dude er de man niet naar om het vel van de beer voortijdig te verkopen, maar hij kon het toch niet helpen dat zijn gedachten afdwaalden naar de vele stimulerende ontmoetingen die hem als de eerste president van Europa ongetwijfeld wachtten. Hij nam zich voor Angela Merkel te feliciteren met haar Maagdenburgse bollen. Hij zou Barack Obama bij gelegenheid vragen of dat wel makkelijk behangen is, zo’n Ovalen Kamer, en hoe je dan een schilderijtje moest ophangen. Hij zag zich al onder kristallen kroonluchters walsen met Carla Bruni, die niet zou nalaten hem te verklappen dat ze altijd op atletische, grijze mannen van zijn type viel. Hij zou haar een zwoele haiku in het oor fluisteren. Even speelde er op het gelaat van The Dude een weke glimlach. Die ruimde echter vlug weer plaats voor een ietwat zorgelijke grimas: ‘Toch maar beter bruine sokken?’

The Dude wist: wat het ook werd met die Europese baan, hij had er nu al geweldig veel lol aan beleefd. In zijn omgeving had hij de koortsachtige onrust opgemerkt die anticipeerde op de vacature die hij mogelijk zou achterlaten. Geamuseerd had hij Waalse kranten gelezen, waarin regelrechte afkeer en onverholen paniek om de voorrang streden als het over de terugkeer van Yves Leterme naar de Wetstraat 16 ging. Alleen de aanstelling van Attila de Hun tot eerste minister zou een grotere catastrofe voor het land betekenen, luidde het.

Hij was Marianne Thyssen een paar keer tegen het lijf gelopen en elke keer leek de duts weer een kilootje afgevallen. Nooit voordien had The Dude het meegemaakt dat Steven Vanackere vriendschappelijk een arm om zijn schouders sloeg, en hij kon zich vergissen, maar gisteren leek het even alsof Inge Vervotte smachtend naar hem lonkte. Zelfs die smiecht Didier Reynders veinsde opeens warme collegialiteit en opofferingsgezindheid.

Het allergrappigste vond The Dude nog dat hij tot een paar dagen geleden als premier omzeggens waardeloos heette, maar dat nu zelfs de oppositie de consensus aankleefde dat het land zonder hem geheid naar de filistijnen ging. Met het uur werd The Dude intelligenter, beminnelijker, knapper en onmisbaarder. Opeens was hij de redder van het vaderland, een godsgeschenk, en hij hoefde er geeneens iets voor te doen. Wat zou hij eigenlijk naar Europa moeten? Hij had het nu al zo geweldig naar zijn zin.

The Dude stond nog altijd voor zijn badkamerspiegel maar intussen droeg hij aan zijn ene voet een grijze sok, aan zijn andere een bruine. Zijn capaciteit om compromissen te sluiten vond hij namelijk ook zelf een van zijn sterkste eigenschappen. Omdat hij vandaag in een uitzonderlijk frivole stemming verkeerde, had hij uit de linnenkast ook een slip met tijgermotief opgediept die hij ooit eens met de tombola had gewonnen op het bal van de burgemeester.

‘You sexy motherfucker, you’, zei hij tegen de spiegel. Hij grijnsde zijn tandjes bloot en klauwde met zijn handje. ‘Grrrroawl.’

Superdude.

Jo Van Damme (De Standaard, 07/11/09)

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: