Het belkrediet is op

27 oktober, 2009

Rik_VC

Er is goed nieuws en er is slecht nieuws. Het goede nieuws is dat Open VLD-senator Patrik Vankrunkelsven uit de politiek stapt. Het slechte nieuws is dat hij dat niet meteen doet. De senator wil, jammer genoeg, nog enkele dossiers afwerken. Het zou zelfs kunnen dat hij alsnog tot 2011 aanblijft. Maar dan alleen in het belang van ’t algemeen, uiteraard. Na zoveel zelfopoffering, waar krantencommentatoren nu al de tranen van in de ogen kregen, wacht de moedige senator een vorstelijke uitstapregeling: anderhalf jaar een volle parlementaire wedde. Wat betekent dat de dankbare natie zal betalen voor de voorbereidingen van deze politicus – die volgens Louis Tobback alleen zichzelf vertegenwoordigde – op zijn volgende marathon.

Na het uitdoven van de uitstapregeling mag de senator dan, op zijn 55e al, genieten van een vervroegd pensioen.

Na het uiteenspatten van de VU en het vluchtige Spirit, een links-liberaal glijmiddel om zowel bij SP.A als bij VLD aan boord te raken, ontdekte Vankrunkelsven plots bij zichzelf een liberale overtuiging. Maar ze had, naar eigen zeggen, ook groenig kunnen zijn.

De kiezer werd op den duur draaierig van al die pirouettes van Vankrunkelsven en andere ex-VU’ers, veelal politieke opportunisten die het parlement gebruikten voor de eigen carrièreplanning.

Wat senator Vankrunkelsven niet belette om in de maandagkranten en eerder in het zondagprogramma De Zevende Dag op de openbare omroep zonder enige gêne te betogen: ‘De politiek is in België niet goed bezig.’

‘Het parlement wordt door de regering steeds meer behandeld als quantité négligeable.’ Tien jaar parlement had Vankrunkelsven nodig om tot deze vaststelling te komen.

Yves Desmet sprak in De Morgen de hoop uit dat het vertrek van Vankrunkelsven een signaal zou zijn. ‘Alle politieke partijen klagen steen en been dat ze geen talentvolle jongeren meer kunnen aantrekken voor een politieke loopbaan’, schreef Desmet. ‘Ze zouden ermee kunnen beginnen de job wat meer inhoud en verantwoordelijkheid te geven.’

Dat laatste is een opmerkelijke suggestie. Want het zijn niet de partijen maar wel de parlementsleden zelf die hun mandaat de nodige invulling geven. En dat laatste hebben Vankrunkelsven en zijn generatiegenoten nooit echt gedaan. Nochtans heeft het ze het voorbije decennium niet aan kansen ontbroken om zich tegen de almacht van de regering te verzetten.

Als Vankrunkelsven al een parlementair spoor zou hebben getrokken, dan is dat intussen door zijn veelvuldige windmakerij volkomen uitgewist.

Televisiekijkers zagen hem op geregelde tijdstippen, ten behoeve van de camera’s, over de afsluiting van de luchtmachtbasis van Kleine-Brogel klauteren, bij wijze van protest tegen de aldaar onder het stof gelegen nucleaire bomladingen. Wat Vankrunkelsven, begaan met ’s lands veiligheid, niet belette minister van Defensie Pieter De Crem op de vingers te tikken omdat die had toegegeven dat er inderdaad van dat kernspul opgestapeld lag op de basis.

Er mocht in de medische literatuur ook nooit een kwaaltje worden gesignaleerd of de senator bleek een wetsvoorstel onder de hand te hebben om zijn medeburgers een en ander te verbieden. Gelukkig gingen zijn wetsvoorstellen zelden langer mee dan een soundbyte op tv.

Als Vankrunkelsven zich al in ethische dossiers mengde, dan ging dat vaak niet verder dan het plaatsen van zijn signatuur onder een tekst die anderen hadden geschreven.

En kijk, na al die jaren en nadat de opeenvolgende regeringen die door zijn partij werden gesteund het monopolie van Electrabel hebben bestendigd, ontdekte Vankrunkelsven ineens dat Suez ‘een staat in de staat’ is.

Zou het ooit bij de senator zijn gedaagd dat uitgerekend hij en zijn kontdraaiende generatiegenoten en grote verantwoordelijkheid dragen voor de aftakeling van het parlementarisme?

Het vroegtijdige vertrek van Vankrunkelsven heeft dan ook niets te maken met zijn politieke ontgoocheling, maar alles met het besef dat hij na zijn klinkende nederlaag in de voorbije gemeenteraadsverkiezingen door de Open VLD was afgeschreven voor de komende federale verkiezingen.

De beloften van Guy Verhofstadt aan politieke overlopers golden nooit langer dan twee regeerperiodes. Vankrunkelsven heeft zijn belkrediet volledig opgebruikt.

Tegen beter weten in hebben de media hem de minst pijnlijke aftocht geboden.

Rik Van Cauwelaert (Knack, 28/10/09)

 

Advertenties

One Response to “Het belkrediet is op”

  1. bart Says:

    Verlaten de ratten het zinkend schip?


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: