Slap-stick

20 oktober, 2009

BHV is niet meer grappig

CHARLIE CHAPLIN KOMT UIT EUPEN — De uitblijvende splitsing van de kieskring Brussel-Halle-Vilvoorde is niet meer grappig, dat geeft zelfs Philippe Moureau (PS) nu toe. PETER DE ROOVER vraagt zich af waarom de Belgische politici er dan telkend weer zo’n slapstick van maken.
Hoe je ook denkt over het probleem Brussel-Halle-Vilvoorde, beweren dat de amusementswaarde van dit dossier hoog ligt, gaat te ver. Volgens vele commentatoren ligt er zelfs geen hond van wakker (en al zeker ‘de mensen’ niet). Vreemd genoeg stelt het post-electoraal onderzoek van TNS Media/Dimarso vast dat 15procent van de Vlaamse kiezers de (niet-) splitsing van BHV doorslaggevend vond bij het bepalen van hun stem in juni 2009. Een verrassend groot deel van ‘dé mensen’ ligt er dus wel van wakker. Maar amusant? Niet echt.

Heel anders zit dat voor de besluitvorming. Wat een geluk voor liefhebbers van absurde humor dat België bestaat. In die categorie vinden we wellicht weinig voorstanders van het opsplitsen van België, want het verdwijnen van deze staat berooft hen van een voortdurende bron van inspiratie en vertier.

Waar in andere landen besluitvormingsprocedures kurkdroog en gortsaai plegen te zijn, bieden ze bij ons een vrijwel uitgeschreven scenario voor een onvervalste slapstick. Kernelement van het genre: de bananenschil. In de BHV-saga spelen de bananenschillen de hoofdrol.

Wellicht kunnen alleen archeologen nog opsporen wanneer de eerste Vlaamse acties tegen de tweetalige kieskring BHV plaatsvonden. CVP-kamerlid Corneel Verbaandert diende in elk geval al in 1961 het eerste splitsingsvoorstel in. Daarop volgde een periode van nu bijna 50 jaar politiek gebrek aan moed.

In 2002 voerde Verhofstadt provinciale kieskringen in, maar liet BHV intact. Op klacht van onder meer ene Herman Van Rompuy verklaarde het Grondwettelijk Hof de regeling op 26 mei 2003 ongrondwettelijk, want discriminerend. Slapstick dus: Verhofstadt bukt zich en de taart komt in het gezicht van wie ze gegooid heeft.

Het Vlaams regeerakkoord van 2003 eiste de onverwijlde splitsing van BHV. De federale regeringspartijen VLD en SP.A-Spirit beloofden de BHV-aardappel in de federale keuken te schillen. Verhofstadt bleek een slechte hobbykok en schoof met wat datummanipulatie het probleem naar de volgende regering. Slapstick dus: het doorgeven van de hete aardappel blijft een billenkletser.

Leterme geraakte er evenmin uit, dus keurde een Vlaamse meerderheid een splitsingsvoorstel goed in de Kamercommissie op 7 november 2007. Tijd om de bananenschillen boven te halen. De Franse Gemeenschap diende als eerste een belangenconflict in. Daarna volgden de Franstaligen uit het Brussels parlement, waarna het Waals parlement volgde (parlementsvoorzitter José Happart (PS) vroeg zich terecht af welk belang Wallonië kan inroepen voor een zaak in Vlaamse gemeenten rond Brussel). Dat laatste belangenconflict liep af op 14 oktober. Een model van Belgische rekenkunde. Een belangenconflict duurt wettelijk 120 dagen. Drie keer 120 komt neer op bijna een jaar. Een Belgisch jaar duurt van 7 november 2007 tot 14 oktober 2009.

De minister-president van de Duitstalige Gemeenschap, Karl-Heinz Lambertz, kondigde vorige week aan ook wel een bananenschil te willen smijten, omdat ‘de federale regering daar om heeft gevraagd’. Hij doet zelfs geen moeite om het Duitstalige belang in deze aan te tonen en lapt de grondwettelijke indeling van dit land feestelijk aan zijn laarzen door zijn bevoegdheid 150 kilometer te verruimen. Zijn gemeenschap is van noord naar zuid 82 kilometer groot!

Deze slapstick is niet van het Laurel&Hardy-genre, maar krijgt hier Chaplin-allures. Achter het smijt- en gooiwerk komt de diepmenselijke dramatiek van list en bedrog kijken. Blijkbaar vraagt de federale regering – mét CD&V – om een voorstel te blokkeren dat werd ingediend door onder meer CD&V. Marianne Thyssen wil het niet tot een stemming laten komen over haar eigen voorstel. Tussen november 2007 en oktober 2009 zit in de Belgische politieke logica een jaar, volgens Marianne Thyssen een eeuwigheid; lang genoeg in elk geval om geheugenverlies te veinzen. De Vlaamse CD&V-fractie vraagt Lambertz dan weer niet tussen te komen. Het genoemde Dimarso-onderzoek noemt gebrek aan standvastigheid de grote reden waarom kiezers CD&V ontvluchtten. Er zijn nog zekerheden in deze troebele tijden.

Want dan valt de regering, meldt Thyssen, die vergeet er bij te vertellen dat die alleen valt als de Franstalige partijen beslissen de meerderheid in de kamer niet te respecteren. De dreiging volstaat om de Vlaamse staart tussen de benen te duwen. In dit land wordt het normaal geacht dat de uitvoerende macht een beslissing van de wetgevende macht blokkeert. Onze versie van de scheiding der machten.

Gaan we meemaken dat de Duitstalige gemeenschap (75.000 inwoners) een Belgische meerderheid blokkeert die 6.000.000 inwoners vertegenwoordigt? Hoog tijd dat het Vlaams parlement een belangenconflict indient tegen de begroting van de Duitstalige Gemeenschap, die centen misbruikt om Vlaanderen tegen te werken.

Het woord slapstick komt van een slaghout dat veel geluid maakt, maar weinig pijn veroorzaakt. De Vlaamse kamermeerderheid in dit land is een echte slap-stick.

PETER DE ROOVER (Politiek secretaris van de Vlaamse Volksbeweging)
(DS 20-10-09)

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: