Meulenaere!

25 november, 2008

zal nooit baron worden vrees ik…

Luc Van der Kelen, door onze chef-Wetstraat ooit meesterlijk getypeerd als ‘de boordschutter van Het Laatste Nieuws ‘, wil baron worden. Of nee, graaf, dat gaat beter samen met de gedistingeerde Jaguar waarin hij zich verplaatst. Als De Standaard met Mia Doornaert een barones heeft, en met Linda De Win een courtisane, dan heeft Het Laatste Nieuws recht op minstens een graaf. En Van der Kelen is dan vanzelfsprekend de meest geschikte kandidaat. Tevens de enige.

Hoe weten wij dat? Phara. Het was bij Phara, in mindere mate bij Lieven Van Gils, dat Van der Kelen met grote zwier de verdediging van koning Albert kwam opnemen, nadat hij dat dezelfde dag al in zijn beruchte column had gedaan. Nog geen enkele fout gemaakt in vijftien jaar, koning Albert.

Althans volgens Luc, schijnbaar niet wetend dat onze koning, die zichzelf graag afficheert als een christelijk mens, een buitenechtelijke dochter heeft die hij weigert te ontvangen, en twee buitenechtelijke kleinkinderen die hij nog nooit heeft willen zien.

Wie doet zijn kind zoiets aan? Zeer christelijk. Bijzonder in overeenstemming met wat ons in het Nieuw Testament allemaal wordt opgedragen. Maar wel vroom zitten meezingen tijdens het Te Deum: ‘Nu syt wellecome, Jesu Lieven Heer.’ Jezus Lieve Heer had hem uit de tempel geranseld, dat zullen wij u zeggen.

Weigert plaats te maken voor zijn oudste zoon en speldt hem zodoende een brevet van onbekwaamheid op de borst, spreekt niet meer tegen zijn jongste zoon en komt niet eens van vakantie terug als die in grote problemen verkeert, schept voor zijn clan elk jaar meer dan 10 miljoen euro uit onze staatskas, en heeft volgens insinuaties in het doorgaans goed ingelichte weekblad Knack een fortuin in het buitenland.

Over dit alles veegt Luc Van der Kelen de spons: niets verkeerd gedaan. En dat er vorige week zoveel ophef ontstond over de stijging van de dotatie aan de Coburgs met 6 procent, noemde hij stemmingmakerij. Dat uitgerekend zijn eigen krant met die stemmingmakerij de halve voorpagina had gevuld, moest dan weer worden toegeschreven aan het verschil tussen informatie en duiding, bij Het Laatste Nieuws inderdaad rigoureus van elkaar gescheiden.

Geen drie maanden eerder had zijn krant voorpagina’s te kort om rond te schreeuwen dat de vorst 50 miljoen euro had geboden voor een landgoed in Toscane, terwijl al zijn onderdanen aan hun riem moesten snókken, zo vermagerd van armoe en honger. Nadien werd dat bericht in omfloerste bewoordingen genuanceerd als misschien niet helemaal juist.

Dus mogelijk valt de plotse steun voor de vorst vanuit die voorgeschiedenis te verklaren, maar er is meer. Van der Kelen is de laatste tijd ook opvallend mild voor de familie De Gucht. Bijna enthousiast. Voor Karel De Gucht. Voor Jean-Jacques De Gucht, die hij vier maanden geleden nog afschilderde als ‘dokter Dood’. Voor Mireille De Gucht, geboren Schreurs. Voor Jacques De Gucht, ook geboren Schreurs. Kortom, voor welke De Gucht ook. Dat van die voorkennis bij de verkoop van Fortisaandelen was flauwekul. En het optreden van vader en zoon Michel in de Congokwestie was van een nooit geziene deloyaliteit. Het scheelde weinig of Luc had uit de doeken gedaan waarom Joseph Kabila en zijn entourage die twee Michels zo in hun zak hebben zitten, een van de beter bewaarde geheimen van de Wetstraat.

Nu was De Gucht vroeger niet de beste vriend van Van der Kelen. Dat dateert uit de periode dat Karel nog voorzitter was van de onder zijn bevlogen leiderschap zeer eensgezinde VLD, en hij er bij Christian Van Thillo op had aangedrongen om Van der Kelen buiten te gooien. Het kwam erop neer dat de VLD bereid was een extra kanaal van de VRT tegen te houden, en dus VTM voor zware concurrentie te behoeden, maar alleen als Van der Kelen werd afgedankt. De Gucht heeft dit altijd ontkend, maar er zijn genoeg getuigen die het hem na een televisieopname zelf hebben horen vertellen, bij het genot ener kolossale sigaar.

Sindsdien had Van der Kelen geen lovend woord meer over De Gucht geschreven, maar plots is de toon helemaal veranderd. Hoe kan dat? Wat is het raakpunt tussen koning Albert en Karel De Gucht, naast de gezamenlijke verering van Mireille Schreurs? Wij kunnen maar één antwoord verzinnen: de benoeming van de nieuwe adel.

Dat gaat zo: het paleis stelt een lijst op en daarna moet de minister van Buitenlandse Zaken er zijn goedkeuring aan geven. Een wat vreemde procedure, vermoedelijk heeft die te maken met de verantwoordelijkheid over het corps diplomatique. En dus weet graaf Van der Kelen wat hem te doen staat. Wie graag kritiek leest op Karel De Gucht, de ex-premier bijvoorbeeld, kan zich de komende maanden de kosten van Het Laatste Nieuws besparen.

Koen Meulenaere (Knack, 26/11/08)

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: