Beetje verbod, à la belge

DE HANDELINGEN — Het ‘akkoord’ over het rookverbod illustreert perfect het probleem van onze politiek. Het Belgisch compromis als karikatuur van zichzelf.

Het heeft even geduurd, maar vrijdag kwam er dan toch een akkoord over het rookverbod uit de bus. Al gaat het volgens de tegenstanders eerder om een akkoord over een niet-rookverbod.

De voorbije weken woedde het debat in alle hevigheid. De Kamer keurde eerst een wetsvoorstel goed waardoor het huidige rookverbod zou worden uitgebreid. Ter herinnering: vandaag geldt het rookverbod niet voor drankgelegenheden waarin de aangeboden maaltijden minder dan een derde uitmaken van de aankopen of uit lichte maaltijden bestaan. Vanaf januari volgend jaar zouden alleen cafés waar geen bereide maaltijden de dans ontspringen.

De Senaat amendeerde de tekst echter en via een wisselmeerderheid stemden de senatoren een algemeen rookverbod vanaf 2012. Daarop verhuisde het wetsvoorstel terug naar de Kamer, waar de liberalen ervoor ijverden terug te keren naar de initiële tekst.

Regeringsleden die vragen kregen over het dossier waren duidelijk: dit is een zaak voor het parlement. Tot er een wisselmeerderheid in de Senaat kwam. Want al was dit een zaak voor het parlement, het was niet de bedoeling dat het parlement ook echt besliste. Zo gek zijn ze in de Wetstraat nu ook weer niet geworden.

Het uiteindelijke compromis kwam er na overleg tussen de fractieleiders van de meerderheid. Al ging aan dat overleg wel een vergadering in de Wetstraat 16 vooraf. Daar werd onder het toeziend oog van premier Yves Leterme – natuurlijk geheel vrijblijvend – van gedachten gewisseld.

De echte beslissing was evenwel al veel eerder gevallen. Niet in het parlement, evenmin in de Wetstraat 16, maar op leblogdelio.be, de weblog van PS-voorzitter Elio Di Rupo. De PS-voorzitter is zelf een ex-roker die naar eigen zeggen aan een stuk door pafte tijdens het schrijven van zijn doctoraatsthesis. Maar hij zag zijn gezondheid spectaculair verbeteren nadat hij stopte. Dat argument weegt vandaag blijkbaar niet meer door omdat er een economische crisis woedt. En dat voor een partij die de anti-kankerplannen steevast een prominente plaats in haar verkiezingsprogramma’s geeft.

Over één zaak waren de meerderheidspartijen het vrijdag alvast eens. Stuk voor stuk waren ze tevreden. CD&V omdat ‘ons land op deze manier duidelijk kiest voor de gezondheid van de uitbaters, het personeel en de klanten van de hele horeca’. CD&V-voorzitster Marianne Thyssen presteerde het zelfs uitdrukkelijk haar parlementsleden Nathalie Muylle en Dirk Claes te bedanken omdat ze zich voor het algemeen rookverbod hadden ingezet. Kan het nog cynischer?

Open VLD was dan weer opgetogen ‘omdat België pas naar een rookverbod in biercafés zal gaan nadat hierover eerst grondig met de sector is overlegd en bekeken is welke begeleidende maatregelen nodig zijn’, aldus fractieleidster Hilde Vautmans. Kan iemand uitleggen wat het verband is tussen volksgezondheid en begeleidende maatregelen? Gelukkig krijgen we volgend jaar een informatiecampagne om ons te waarschuwen voor de gevaren van roken achter het stuur.

De hele discussie illustreert perfect hoe de Belgische politiek werkt. Of beter niet werkt. Het Belgisch compromis als karikatuur van het compromis à la belge. Niet ja, niet nee. Niet zwart, niet wit. Niet duidelijk kiezen voor de volksgezondheid, niet duidelijk kiezen voor vrijheid-blijheid. Op sommige plaatsten een verbod, op andere niet. Een half verbod in 2010, een volledig op een nog nader te bepalen moment. Tot onze bewindvoerders zich achter Europa zullen kunnen verschuilen om een algemeen verbod door te drukken.

Zo slagkrachtig is onze democratie vandaag. Politici die beslissen om een beetje verbod in te voeren. Net zoals we al politici zagen die beslisten om de begroting een beetje te saneren en net zoals we waarschijnlijk politici zullen zien die Brussel-Halle-Vilvoorde een beetje zullen splitsen.

Twintig jaar geleden verkeerde koning Boudewijn, na zijn weigering om de abortuswet te ondertekenen, even in de onmogelijkheid om te regeren. Vandaag lijkt ons hele politieke bestel te verkeren in een permanente onmogelijkheid om te regeren.

Steven Samyn (DS, 05/12/09)

hip…hip…hoeraaaa

Alex Vercauteren, de man die de opdracht gaf om veearts-keurder Karel Van Noppen te vermoorden, heeft dinsdag de gevangenis mogen verlaten. Vercauteren werd in 2002 veroordeeld tot levenslang. Dat berichtte de VRT-nieuwsdienst dinsdag.

Maandag besliste de strafuitvoeringsrechtbank dat Vercauteren overdag de gevangenis mag verlaten om te gaan werken. Hij moet op weekdagen wel nog in zijn cel slapen, maar de weekends mag hij thuis doorbrengen. De man mag niet in de buurt van de nabestaanden van Karel Van Noppen komen en ook niet in de sector van de veehandel werken.

Midden januari wordt die regeling geëvalueerd.

(DS, 01/12/09)

Blackadder and Baldrick

Il Principe

Le nouveau CVP est arrivé

Gevorderd liegen voor praktiserende katholieken

‘Ook al vind ik het bijzonder moeilijk het bestuur van mijn land op te geven, aanvaard ik uw beslissing en dank ik u voor de eer die u mij betuigt…Ik heb niet gedongen naar deze hoge functie. Ik heb geen enkele stap ondernomen. Maar ik neem ze vanaf vanavond met overtuiging op.’

Herman Van Rompuy, 19 november 2009

Saying hello to the emperor

Christelijk, democratisch & Vlaams

 

Roest op de standvastigheid

PARBLEU! — Die ochtend keek The Dude in de badkamerspiegel en sprak: ‘Dag Dude, hoe maken wij het vandaag?’
‘Toppie!’ knipoogde The Dude in de spiegel terug, en hij stak zijn duim in de lucht. De man die zwaar getipt werd om de eerste president van Europa te worden, stond nog in z’n pyjama. Hij masseerde zijn schedeldak, richtte vervolgens zijn blik neerwaarts, op zijn blote voeten, en begon van de weeromstuit te piekeren of hij vandaag bruine dan wel grijze sokken moest aantrekken. Hij hoopte vurig dat dit de moeilijkste knoop was die hij die dag zou hoeven door te hakken.

Toen voor het eerst zijn naam viel in de kwestie van de Europese topjob, was hij de eerste geweest om aan een flauwe grap te denken. Toen de grap evenwel keer op keer werd herhaald, begon hij hem na verloop van tijd ook niet meer zo gek te vinden. Hij had verkondigd dat hij absoluut geen vragende partij was, goed wetende dat juist dat een belangrijke voorwaarde is om gevraagd te worden. Als ze werkelijk zijn arm om zouden wringen, dan zou hij natuurlijk zijn verantwoordelijkheid niet ontvluchten, had hij edelmoedig laten doorschemeren. Op die manier had hij het ook tot Belgisch premier gebracht.

Hoewel hij er zich van bewust was dat de gebeurtenissen in Europa niet door de eb en vloed van zijn ijdelheid bepaald zouden worden, was hij toch duidelijk gevleid door het feit dat een flink deel van de waarnemers hem kennelijk interessant genoeg vond om kortstondig de aandacht op zijn persoon te richten, al was het maar om snel de conclusie te trekken dat hij een kleurloze stofjas was, ogenschijnlijk volkomen bevrijd van buitengewone ambitie of dadendrang, regeringsleider van een landje dat niet wordt geregeerd. The Dude smaakte als geen ander de ironie dat uitgerekend die kwaliteiten, of juister gezegd het ontbreken ervan, zijn kansen voor het Europese presidentschap alleen maar groter maakten. Hij tuurde zichzelf diep in de ogen en nam een kloek besluit: ‘Grijze sokken zullen het zijn!’

Ontegensprekelijk leefde er tijdens zijn vele jaren in de Belgische politiek altijd al een latente kracht in hem die ervoor zorgde dat hij zich in de buurt van de macht kon handhaven zonder daarbij nodeloos veel mensen op de zenuwen te werken. Zijn hekel aan excentriciteit had hem al die tijd voor al te grote dwaasheden behoed, wat niet evident is in een omgeving waar ze veeleer als regel dan als uitzondering worden beschouwd. Niemand had evenwel ooit durven te voorspellen dat zijn voorkeur voor rustige vastheid – het Wetstraat-equivalent van achterover leunen in een gerieflijke stoel en verder de gebeurtenissen afwachten – hem geschikt zou maken om de bedding van de Europese geschiedenis te verleggen. Correctie: The Dude zou er juist voor zorgen dat die bedding mooi bleef liggen waar ze lag. Ook dat scheen men in een meerderheid van zo’n 27 landen geen al te kwaad vooruitzicht te vinden.

Nu was The Dude er de man niet naar om het vel van de beer voortijdig te verkopen, maar hij kon het toch niet helpen dat zijn gedachten afdwaalden naar de vele stimulerende ontmoetingen die hem als de eerste president van Europa ongetwijfeld wachtten. Hij nam zich voor Angela Merkel te feliciteren met haar Maagdenburgse bollen. Hij zou Barack Obama bij gelegenheid vragen of dat wel makkelijk behangen is, zo’n Ovalen Kamer, en hoe je dan een schilderijtje moest ophangen. Hij zag zich al onder kristallen kroonluchters walsen met Carla Bruni, die niet zou nalaten hem te verklappen dat ze altijd op atletische, grijze mannen van zijn type viel. Hij zou haar een zwoele haiku in het oor fluisteren. Even speelde er op het gelaat van The Dude een weke glimlach. Die ruimde echter vlug weer plaats voor een ietwat zorgelijke grimas: ‘Toch maar beter bruine sokken?’

The Dude wist: wat het ook werd met die Europese baan, hij had er nu al geweldig veel lol aan beleefd. In zijn omgeving had hij de koortsachtige onrust opgemerkt die anticipeerde op de vacature die hij mogelijk zou achterlaten. Geamuseerd had hij Waalse kranten gelezen, waarin regelrechte afkeer en onverholen paniek om de voorrang streden als het over de terugkeer van Yves Leterme naar de Wetstraat 16 ging. Alleen de aanstelling van Attila de Hun tot eerste minister zou een grotere catastrofe voor het land betekenen, luidde het.

Hij was Marianne Thyssen een paar keer tegen het lijf gelopen en elke keer leek de duts weer een kilootje afgevallen. Nooit voordien had The Dude het meegemaakt dat Steven Vanackere vriendschappelijk een arm om zijn schouders sloeg, en hij kon zich vergissen, maar gisteren leek het even alsof Inge Vervotte smachtend naar hem lonkte. Zelfs die smiecht Didier Reynders veinsde opeens warme collegialiteit en opofferingsgezindheid.

Het allergrappigste vond The Dude nog dat hij tot een paar dagen geleden als premier omzeggens waardeloos heette, maar dat nu zelfs de oppositie de consensus aankleefde dat het land zonder hem geheid naar de filistijnen ging. Met het uur werd The Dude intelligenter, beminnelijker, knapper en onmisbaarder. Opeens was hij de redder van het vaderland, een godsgeschenk, en hij hoefde er geeneens iets voor te doen. Wat zou hij eigenlijk naar Europa moeten? Hij had het nu al zo geweldig naar zijn zin.

The Dude stond nog altijd voor zijn badkamerspiegel maar intussen droeg hij aan zijn ene voet een grijze sok, aan zijn andere een bruine. Zijn capaciteit om compromissen te sluiten vond hij namelijk ook zelf een van zijn sterkste eigenschappen. Omdat hij vandaag in een uitzonderlijk frivole stemming verkeerde, had hij uit de linnenkast ook een slip met tijgermotief opgediept die hij ooit eens met de tombola had gewonnen op het bal van de burgemeester.

‘You sexy motherfucker, you’, zei hij tegen de spiegel. Hij grijnsde zijn tandjes bloot en klauwde met zijn handje. ‘Grrrroawl.’

Superdude.

Jo Van Damme (De Standaard, 07/11/09)